YARGITAY KARARI
DAİRE : 10. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/22286
KARAR NO : 2023/5681
KARAR TARİHİ : 19.06.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/672 E., 2016/119 K.
SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığının 02.01.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 54 üncü maddesi uyarınca kamu davası açılmıştır.
B. Elbistan 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 07.03.2014 tarihli ve 2014/19 Esas, 2014/224 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Karar 29.04.2014 tarihinde kesinleşmiştir.
C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymadığının bildirilmesi ile yapılan yargılamada Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarihli ve 2014/672 Esas, 2016/119 Karar sayılı kararı ile suç tarihi itibarıyla lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6000 TL adli para cezasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; delillerin değerlendirilmediğine, sanığın tedbirin infazında yükümlülüklerini yerine getirmemesine ilişkin kastı olup olmadığının araştırılmadığına ilişkindir.
III. GEREKÇE
Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan sanık hakkında eylemine uyan suç için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, dava zamanaşımı süresinin 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 66 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince 5 yıl 4 ay olduğu, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca olağanüstü zamanaşımı süresinin ise 7 yıl 12 ay olduğu, mahkûmiyet hükmünün verildiği 26.01.2016 tarihinden, temyiz incelemesinin yapıldığı tarihe kadar 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu, ayrıca suç tarihi olan 20.11.2013 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin kesinleşmesini müteakip, infaz ile ilgili geçen süre eklendikten sonra, 7 yıl 12 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin geçmiş bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarihli ve 2014/672 Esas, 2016/119 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz talebi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereğince BOZULMASINA; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
19.06.2023 tarihinde karar verildi.