YARGITAY KARARI
DAİRE : 10. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/1606
KARAR NO : 2023/9226
KARAR TARİHİ : 30.10.2023
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Kiğı Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin altıncı fıkrası delaletiyle 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
B. Kiğı Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/101 Esas, 2015/149 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği özetle; suçun unsurlarının oluşmadığı, kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, suçlamayı kabul etmesi ve tedavi görmek istemesine rağmen mahkemece bu hususun dikkate alınmadığına ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)
Kiğı Sulh Ceza Hâkimliğinin verdiği arama kararına istinaden Kiğı Emniyet Amirliği ekiplerince yapılan sanığın üst aramasında sanığın üzerinden elde edilen maddenin esrar olduğunun tespit edildiği, sanığın idrarında ve kanında esrar metabolidi olan THC maddesinin bulunduğu, sanığın da üzerine atılı suçu ikrar ettiği, buna göre sanığın üzerine atılı kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu işlediği anlaşıldığı, sanık hakkında daha önceden kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiğinden doğrudan dava açılmış, açılan kamu davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
İddianame içeriğinde, sanık hakkında daha önce işlediği aynı suçtan dolayı verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal nedeniyle kaldırılarak iddianame ile kamu davası açıldığından bahisle, 07.09.2015 tarihli bu suç nedeniyle doğrudan kamu davası açıldığının belirtildiği; ancak UYAP sorgulamasında, daha önce işlediği 10.11.2014 tarihli suçla ilgili olarak Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 2022/154 Esas, 2022/1118 Karar sayılı bozma kararı doğrultusunda Kiğı Asliye Ceza Mahkemesinde dosyanın derdest olduğu anlaşılmakla,
Sanık hakkında daha önce, aynı nitelikteki başka bir suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun’la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir “kamu davasının açılmasının ertelenmesi” kararı varsa ve kovuşturması devam ediyorsa, verilecek hüküm inceleme konusu davada verilecek kararı da etkileyeceğinden, her iki suça ilişkin davaların birleştirilmesi ve delillerin tartışılması, sonuçlanmış ve hüküm kesinleşmiş ise dosyasının getirtilerek bu dosya içine konulması gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kiğı Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/101 Esas, 2015/149 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
30.10.2023 tarihinde karar verildi.