YARGITAY KARARI
DAİRE : 10. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/14690
KARAR NO : 2023/658
KARAR TARİHİ : 06.02.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2011 tarihli ve 2010/387 Esas, 2011/80 Karar sayılı kararı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası, hak yoksunluğuna ve mükerrerliğine, izinsiz kenevir ekme suçundan 2313 Sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Kanun’un 23 üncü maddesinin son fıkrası, 5237 Sayılı Kanun’un 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis ve mükerrerliğine karar verilmiştir.
B. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 12.01.2016 tarih, 2015/10353 Esas, 2016/75 Karar sayılı ilamı izinsiz kenevir ekme suçundan onama, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan bozma kararı verilerek bozma sonrası yapılan yargılama ile Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2017 tarihli, 2016/206 Esas, 2017/494 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun’un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7 nci maddesinin 2 nci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Karar 29.05.2017 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.
C. Sanığın 01.03.2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Manavgat 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/107 Esas, 2019/206 Karar sayılı kararının ihbarı üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2021 tarihli ve 2020/843 Esas, 2021/228 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, uyarınca 10 ay hapis cezası ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz sebepleri, kararın incelenerek lehe olan hükümlerin uygulanmasını, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesini aksi halde kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına çevrilmesine ilişkindir.
III. GEREKÇE
Hükmün verildiği ve sanığın hazır bulunduğu 18.02.2021 tarihli celsede, sanığa mütalaaya karşı diyecekleri ve son söz hakkı tanınmadan, 5271 sayılı Kanun’un 216 ncı maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, hukuka aykırı görülmüştür.
IV. KARAR
Başkaca yönleri incelenmeyen Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2021 tarihli ve 2020/843 Esas, 2021/228 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
06.02.2023 tarihinde karar verildi.