YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/26298
KARAR NO : 2023/233
KARAR TARİHİ : 19.01.2023
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2019/24 E., 2019/412 K.
SUÇ : Dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.02.2014 tarihli ve 2012/311 Esas, 2014/146 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.
2. Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.02.2014 tarihli ve 2012/311 Esas, 2014/146 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 07.06.2017 tarihli ve 2017/8996 Esas, 2017/13649 Karar sayılı kararı ile sanığa yüklenen fiilin 5237 sayılı Kanun’un 158. maddesinin 1. Fıkrasının (l) bendi kapsamında nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2017 tarihli ve 2017/688 Esas, 2017/578 Karar sayılı görevsizlik kararı üzerine yapılan yargılamada; Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.09.2019 tarihli ve 2019/24 Esas, 2019/412 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyizi, yüklenen suçu işlemediğine, suç işleme kastının bulunmadığına ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Şikâyetçinin, suç tarihinde kendisini polis olarak tanıtan bir kişi tarafından aranarak dolandırıcılık çetesi tarafından kredi kartlarından para çekildiğini, çetenin çökertilmesi için bildirmiş olduğu IBAN numarasına para yatırılması gerektiğini söylediğini, arayan kişinin bildirdiği (sonrasında sanığa ait olduğu tespit edilen) IBAN numarasına 6.500,00 TL para gönderdiğini belirtip şikâyetçi olması üzerine başlatılan soruşturmada, mağdurun havale etmiş olduğu parayı aynı gün bankadan çeken sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kamu davası açılmıştır.
2. Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin bozma kararı sonrasında verilen görevsizlik kararı üzerine yapılan yargılamada, uzlaştırma işlemleri için dava dosyası uzlaştırma bürosuna tevdii edilmiş, taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin rapor düzenlendiği anlaşılmıştır.
3. Sanık aşamalardaki savunmalarında özetle; suç tarihinde tanıştığı açık kimlik ve adres bilgilerini bilmediği Mahmut isimli kişiye yardımcı olmak için hesabına yatan parayı çekip anılan kişiye verdiğini, suç işleme kastının bulunmadığını beyan etmiştir.
4. Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, suç tarihinde kendilerini kamu görevlisi olarak tanıtan kişilerin sözlerine inanan şikâyetçinin yatırmış olduğu 6.500,00 TL parayı aynı gün bankadan çeken sanığın 5237 sayılı Kanun’un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (l) bendinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilmiş; ancak (l) bendinin 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanığın lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrasına göre temel ceza belirlenmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Şikâyetçinin parayı göndermiş olduğu IBAN numarasının sanığa ait olması ve sanığın hesabına yatan parayı aynı gün bankadan çekmesi, sanığın açık kimlik ve adres bilgilerini bilmediği ve suç tarihinde tanıştığı kişiye yardım olmak amacıyla hesabına yatan parayı çektiğine ilişkin inandırıcı olmayan savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu anlaşılmış; sanığa yüklenen suçun sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Adli sicil kaydında tekerrüre esas (kasten yangın çıkarma suçundan verilip 10.12.2009 tarihinde kesinleşen 3 ay 22 gün hapis cezasına ilişkin) mahkûmiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin altı ve yedinci fıkralarının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.09.2019 tarihli ve 2019/24 Esas, 2019/412 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
19.01.2023 tarihinde karar verildi.