YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/9165
KARAR NO : 2023/2987
KARAR TARİHİ : 12.04.2023

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Banka veya diğer kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2013 tarihli ve 2008/329 Esas, 2013/116 Karar sayılı kararının sanık vasisi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın cezaevinde iken ifadesi alınırken bildirdiği son adresine yapılan tebligatın iade olması sonrası resmi kurumlardan yapılan araştırmalar sonucunda yeni adresine ulaşılamadığı, MERNİS adresinin sistemde yer almadığı ve daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış adresi de olmadığı, sanığın cezaevinden firar ettiği, 29.11.2016 tarihinde tekrar cezaevine girdiği, 04.05.2017 tarihinde kendisine vasi atandığı anlaşıldığından, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 28 inci maddesine göre ilanen tebligat yapılması gerektiği halde, sanığın yokluğunda verilen hükmün, duruşmada beyan ettiği son adresine 7201 sayılı Kanun’un 35 inci maddesine göre tebliğ yapılmak suretiyle hükmün 05.09.2013 tarihli kesinleştirilmesi işlemleri usulsüz ise de, sanığın Kocaeli 1 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu vasıtasıyla gönderdiği 20.02.2017 ve 09.02.2018 tarihli dosya numarasını da bildiren uzlaşma yasasından faydalanmak istediğine dair dilekçeler vermesi karşısında, 7201 sayılı Kanun’un 32 nci maddesindeki “Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır” hükmü uyarınca, sanığın ilgili kararı en aleyhe kabulle 20.02.2017 tarihinde öğrendiğinin kabulü ile yasal süresinden sonra 13.10.2018 ve sonraki tarihli dilekçeleri ile temyiz ettiği, taleplerinin ek kararlar ile reddedildiği, sanığa 04.03.2022 tarihinde atanan vasisinin de 29.07.2022 tarihli dilekçe ile kararı temyiz ettiği anlaşıldığından, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 29.07.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanık vasisinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.