YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/9832
KARAR NO : 2023/503
KARAR TARİHİ : 08.02.2023
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/542 E., 2022/910 K.
SUÇ : Mühür bozma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2010 tarihli ve 2007/1266 Esas, 2010/118 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 inci maddesi ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 01.03.2010 tarihinde kesinleşmiştir.
2. Sanığın Antalya 11. Asliye Ceza Mahkemesi’nin, 24.03.2014 tarihli ve 2014/82 Esas, 2014/187 Karar sayılı kararı ile denetim süresi içerisinde 23.01.2014 tarihinde işlediği, bir kimseyi fuhuşa teşvik etmek veya yaptırmak veya aracılık ettirmek veya yer temin etmek suçundan mahkûmiyetine karar verilmiş ve bu kararın 15.04.2014 tarihinde temyiz edilmeden kesinleşmesi üzerine işbu dosyaya ihbarda bulunulmuştur.
3. Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 24.09.2014 tarihli ve 2014/440 Esas, 2014/677 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 inci maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve bir yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir.
4. Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 24.09.2014 tarihli ve 2014/440 Esas, 2014/677 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 26.04.2022 tarihli ve 2019/899 Esas, 2022/7373 Karar sayılı ilamı ile Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.11.2014 tarihli 2013/830 Esas ve 2014/502 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; CMK’nin 231/11. maddesine göre hükmün açıklanmasına dair kararda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, CMK’nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine imkan sağlayacak biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiğinden; somut olayda sanığın sabit kabul edilen fiilinin ne olduğu belirtilip buna dayanak olan deliller gösterilip tartışılmadan gerekçesiz hüküm kurulması, sanığın Bozkurt Kadın Açık ve Çocuk Eğitimevi Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğu anlaşıldığı halde, kasıtlı suç işlediği için hakkında daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı kaldırılıp, gelmediği takdirde hükmün açıklanacağına dair şerh içerir tebligat yapılmadan ve SEGBİS yolu ile duruşmaya katılması sağlanmadan yokluğunda yargılamaya devam edilip karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 193 ve 196. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.
5. Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2022 tarihli, 2022/542 Esas, 2022/910 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 203 üncü maddesi, 62 inci ve 51 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve bir yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafinin temyiz isteği; suçun uzlaşmaya tabi olduğuna ve basit yargılama usulünün uygulanması gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
1. 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi uyarınca Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2010 tarihli ve 2007/1266 Esas, 2010/118 Karar sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararının kesinleştiği 01.03.2010 tarihi ile Antalya 11. Asliye Ceza Mahkemesi’nin, 24.03.2014 tarihli ve 2014/82 Esas, 2014/187 Karar sayılı kararı sayılı kararına konu olan suçun, suç tarihi olan 23.01.2014 tarihi arasında zamanaşımının durduğu anlaşılmıştır.
2. Sanığa isnat edilen mühür bozma suçundan dolayı kurulan hükümden sonra, 02.08.2022 tarihli ve 31911 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’a 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun’un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış” ibaresinin seri muhakeme usulü yönünden Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması karşısında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.
IV.KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2022 tarihli, 2022/542 Esas, 2022/910 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
08.02.2023 tarihinde karar verildi.