YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/1002
KARAR NO : 2023/3025
KARAR TARİHİ : 12.04.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Sahte fatura kullanma
HÜKÜM : Düşme
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2014 tarihli ve 2014/59 Esas, 2014/276 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.
2. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 09.11.2020 tarihli ve 2017/12963 Esas, 2020/6631 Karar sayılı kararı eksik inceleme ve araştırma ile kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiştir.
3. İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2020/485 Esas, 2022/622 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanun’un (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği, zamanaşımı süresinin dolmadığına ve eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
Sanığa yüklenen 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre; 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, zamanaşımı süresini kesen son sebep olan 31.10.2014 tarihli mahkumiyet kararından hüküm tarihine kadar bu süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2020/485 Esas, 2022/622 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan diğer hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.04.2023 tarihinde karar verildi.