YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/13201
KARAR NO : 2013/10605
KARAR TARİHİ : 22.05.2013
MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/05/2012 tarih ve 2011/306-2012/109 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ayrı ayrı davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin “Casa Di Oliva” ibareli marka başvurusunun davalı şirkete ait “CASA” ibareli markalar dayanak gösterilerek reddedildiğini, yaptıkları itirazında nihai olarak ret kararı ile sonuçlandığını, casa ibaresinin İtalyancada ev anlamına geldiğini, bu şekilde bir cins ismin kimsenin tekeline verilemeyeceğini ileri sürerek, TPE YİDK kararın iptaline ve tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı TPE vekili, YİDK kararının yerinde olduğunu bildirerek, davanın reddini savunmuştur.
Davalı Casa Oturma Grupları Ltd. Şti. vekili, müvekkilinin “Casa” ibareli çeşitli marka tescillerinin bulunduğunu ve bu markaların tanınmış marka konumunda olduğunu, davacı başvurusunda yer alan “Oliva” ibaresinin zeytin anlamına geldiği için tasvir edici nitelikte olduğunu bildirerek, davanın reddini savunmuştur
Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraf markalarında yer alan Casa ibaresinin ortak unsur konumunda olduğu, bu ibarenin İtalyanca, Portekizce ve İspanyolcada ev anlamı bulunmakta ise de söz konusu ibarenin ortalama tüketici kitlesince anlamı bilinen ibarelerden olmadığı, tescil kapsamındaki ürünler itibariyle de doğrudan tanımlayıcı mahiyette bulunmadığı, başvuru markasının tescili halinde daha önce aynı ürünler yönünden “casa” ibaresini bilen, duyan veya test eden ortalama tüketici kitlesinin, önceki markanın zihninde bıraktığı iz ve anının etkisiyle sonradan başvuru markasını gördüklerinde markalar arasında irtibat bulunan farklı ticari işletmelere ait olduğunu zannedebileceği, bu haliyle başvuru konusu markanın davalı şirket markalarının ayırt edicilik işlevine zarar verebileceği, davalı markasının mobilya sektöründe tanınmış marka niteliğinde olduğu, bu haliyle 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 8/4 maddesi uyarınca ret kararının yerinde olduğu ancak başvuruda yer alan “zeytin, zeytin ezmeleri, yenilebilir bitkisel yağlar, zeytin yağı, ayçiçeği yağı” mallarının Markalar Dairesi
Başkanlığı tarafından başvurudan çıkartıldığı ve başvuruda yer alan “Oliva” ibaresinin pek çok batı dilinde zeytin anlamına geldiği, markanın baskın unsurunun casa ibaresi olduğu gerekçesiyle 7/1-b maddesi gereğince reddedilmişse de Oliva ibaresinin ortalama Türk tüketicisi tarafından yaygın bilinen kelimelerden olmadığı, toplum içerisinde İtalyanca, Portekizce ve İspanyolca bilen insan sayısının az olduğu ayrıca markalar arasındaki benzerliğin ilk bakışta ayırt edilemeyecek düzeyde olmadığı, bu haliyle başvurunun 7/1-b uyarınca kısmen reddine dair TPE YİDK kararının yerinde olmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK 2011-M-2215 sayılı kararının davacı tarafın marka başvurusu kapsamından 7/1-b maddesi uyarınca “zeytin, zeytin ezmeleri, yenilebilir bitkisel yağlar, zeytinyağı, ayçiçek yağı” mallarının re’sen çıkartılması kısmı yönünden kısmen iptaline, diğer taleplerin ise reddine karar verilmiştir.
Kararı, ayrı ayrı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ayrı ayrı davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ayrı ayrı davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan ayrı ayrı alınmasına, 22.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.