YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/1773
KARAR NO : 2013/19580
KARAR TARİHİ : 04.11.2013

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/10/2012 tarih ve 2011/434-2012/218 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin 25. sınıf hizmetler yönünden ”W” ibareli markanın tescili istemiyle davalı nezdinde yaptığı başvurunun, KHK’nın 7/1(a) ve 5. maddeleri uyarınca reddedildiğini, bu ibarenin dünyanın birçok ülkesinde müvekkili adına kayıtlı olduğunu, ayırt edici nitelik taşıdığını ileri sürerek, YİDK’nın 2011-M-3919 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, kararın usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, tek bir harften oluşan markaların kural olarak ayırt edicilikten yoksun oldukları, ayırt ediciliği bulunmayan bu gibi işaretlerin 556 sayılı KHK’nın 7/2. maddesi uyarınca kullanım sonucu ayırt edicilik kazandırılmaları halinde tescil engelinin ortadan kalkacağı, bunun için başvuru konusu ”w” harfinin tescil kapsamındaki mallar yönünden 29.03.2010 tarihli marka başvurusu tarihinden önce çeşitli tanıtım yöntemleri sonucu, belirli bir ticari işletmeye ait marka imajının oluşturulması yani somut ayırtedicilik kazandırılmasının gerektiği, davacının dosyaya sunduğu delillerin, tescil talebine konu markanın otel hizmetleri ve otelde verilen eğlence, güzellik salonu, toplantı düzenleme gibi konularda tanıttığı, hiçbir şekilde 25.sınıf mallar yönünden tanıtıldığına, üretildiğine veya satıldığına ilişkin delil olmadıkları, dolayısıyla kullanım sonucu ayırt edicilik kazandırma iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.