YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/446
KARAR NO : 2015/4862
KARAR TARİHİ : 08.04.2015

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada … Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/09/2014 tarih ve 2014/12-2014/132 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, … tebalı olan müvekkilinin telif hakkı sahibi olduğu …, …, …, …, …, …, … programlarının davalı tarafından lisanssız biçimde işletmesinde kullanılmış olduğunu, yaptıkları suç şikayeti ve arama üzerine belirlendiğini, 8 programın lisanssız olduğunu, müvekkilinin mali haklarının ihlal edildiğini belirterek, FSEK 68. madde uyarınca 3 kat tazminata esas bedelin tespiti ile 27.710 TL’lik şimdilik talepleri olan belirsiz alacak niteliğindeki tazminat tutarının 22/01/2013’den ticari faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş olup, davasını 43.626 TL olarak ıslah etmiştir.
Davalı vekili; davayı kabul etmediklerini, somut olarak bilgisayar programı kodlarına bir tecavüzde bulunmadıklarını, kullanılan yazılımın lisanslı olduğunu ve … adlı firmadan lisans alındığını, yazılımların bilgisayarda yüklü olmasının haksız çoğaltma anlamına gelmediğini, müvekkilinin sadece … ve Fireworks adlı programları kullanmakta olduğunu, diğerlerini kullanmadığını, lisanslı kullanımları bulunduğunu, bununla ilgili faturayı sunduklarını belirterek davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacının, 5 adet Adobe Master Collection CS6, 1 adet Adobe Fotoshop Creative Suite Collection CS5 ve 1 adet Fotoshop CS5 programlarının mali hak sahibi olduğu, bilgisayar programının ancak, hak sahibinden lisans alınmak suretiyle edinilme ve kullanılmasının mümkün olduğu, buna karşılık, davalı şirkete ait bilgisayarlarda anılan yazılımlar yüklü ve çalışır vaziyette olduğunun tespit edilip, kullanıldıklarının belirlendiği, bu durumda, 18/06/2014 tarihli bilirkişi kurul raporunda belirlenmiş programların rayiç bedellerinin 3 katına kadar talep etme hakkı bulunmaktadır. Basiretli bir tacir gibi davranması gereken davalının, lisans almaksızın anılan programları yükleyip kullanması karşısında davacının “özel hukuk ceza tazminatı” niteliği taşıyan 3 kat tazminatı isteme hakkı bulunduğu, haksız eylem tarihi olan 22/01/2013 tarihi itibariyle rayiç bedellerin o tarihte kur karşılığından hesaplandığı, bilirkişi kurulunun, toplam rayicin, 9.368 TL ve 3 katının da 83.255 TL olduğunu rapor ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ağıda yazılı bakiye 2.235,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08/04/2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Mahkemece davacının mali hak sahibi olduğu bilgisayar programı niteliğindeki eser üzerindeki çoğaltma haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle talep gibi 5846 sayılı Kanunun 68.maddesi uyarınca üç kat telif tazminatına hükmedilmiş ise de; Kanunun 68.maddesinin 1. fıkrasında eseri, icrayı, fonogramı veya yapımları hak sahiplerinden bu Kanuna uygun yazılı izni almadan, işleyen, çoğaltanların “bu Kanun hükümleri uyarınca tespit edilecek rayiç bedelin en çok üç kat fazlasını” isteyebileceği belirtilmiş olup, aynı kanunun 66/3 fıkrası gereğince mahkeme, mali haklara tecavüz halinde, “tecavüzün şümulünu, kusurun olup olmadığını, varsa ağırlığını” takdir etmek durumunda bulunduğundan, dava konusu olayda talep edilebilecek “en çok üç kat fazla” tazminatın tecavüzün şümulüne ve kusurun ağırlığına göre belirlemek yetkisinin mahkeme hâkimine ait olduğu, BK’nun 43/1 maddesinin de bu yetkiyi desteklediği, mahkemenin bu hususları tartışmadan doğrudan belirlenen rayiç bedelin üç katına hükmetmesinin isabetsiz bulunduğu, Anayasa Mahkemesinin konu ile ilgili 28.2.2013 gün 2012/133 Esas 2013/33 sayılı kararında yer verilen -maddedeki “üç katı” ibaresi ile- “hak sahiplerinin dava yoluyla isteyebileceği bedele üst sınır getirildiği, hâkimin taleple bağlı olduğuna dair veya takdir yetkisine ilişkin olumsuz bir düzenleme içermediği, bu sınır içerisinde kalmak şartıyla hâkimin dosya içeriği ve talebi de gözeterek takdir yetkisi kullanacağının açık olduğu ve her dava konusu olayda tartışılması ve değerlendirmesi gerektiği” şeklindeki gerekçenin de muhalefet görüşümüz doğrultusunda bulunduğu ve hükmün bu nedenlerle bozulması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 08.04.2015