YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/9186
KARAR NO : 2015/11557
KARAR TARİHİ : 04.11.2015
MAHKEMESİ : ANKARA 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ
TARİHİ : 04/10/2013
NUMARASI : 2012/395-2013/448
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/10/2013 tarih ve 2012/395-2013/448 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili ile davalı kurum arasında işletme hakkı devir sözleşmesi (İHDS) yapılmadan önce 21/05/2003 tarihinde davalı kuruma ait aracın çarptığı M. Ç..’un yaralanması sebebiyle TEDAŞ aleyhine açılan maddi ve manevi tazminat davasında Samsun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2003/728 Esas 2008/120 Karar sayılı 03/04/2008 tarihli kararıyla 51.257,29 TL maddi 6.000,00TL manevi tazminata hükmolunduğunu, bu tazminatın ferileri ile birlikte 146.070,10 TL olarak hak sahibine ödendiğini ileri sürerek,146.070,10 TL’nin ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, davacının 24/07/2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesinin 7. maddesinin 7.4 ve 7.6 bendlerine dayanarak rücu talebinde bulunabileceği, çünkü belirtilen bentlerde dağıtım faaliyetlerinin TEDAŞ tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerin bütün sorumluluğunun TEDAŞ’a ait olduğunun düzenlendiği, davalının haksız fiil tarihi itibariyle mütemerrit olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, 133.303,00TL’ nin ödeme tarihi olan 31/03/2009 ‘den itibaren değişen oranda avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6.829,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.