YARGITAY KARARI
DAİRE : 11. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2020/1966
KARAR NO : 2021/1278
KARAR TARİHİ : 16.02.2021
MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 08.01.2019 tarih ve 2018/144-2019/9 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili kurumun ülke geneline yayılmış bulunan beşbinin üzerindeki TV-Radyo-Verici-Aktarıcı istasyonlarıyla kamu yayın hizmetini sürdürdüğünü, bu istasyonların enerji ihtiyacının karşılanabilmesi için binlerce kilometrelik enerji nakil hatlarının taraflarınca kurulduğunu, bu hatların işletilmesinin yine taraflarınca yapıldığını, söz konusu verici tesislerinin 1989 senesine kadar TRT Kurumu tarafından işletildiğini, bu tarihte kanunla kurumlarından PTT Genel Müdürlüğüne devredildiğini, mülkiyetlerindeki verici istasyonlarının belirlenen enerji nakil hatlarından Kurumlarından muvafakat alınması ve taraflarına hat katılım payı ödenmesi koşuluyla EPDK Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 8. maddesi çerçevesinde, elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişi kurum/kuruluşlara müstakil abonelikler tesis edebildiğini, enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında Kurum Yönetim Kurulunun 2002/239 ve 2006/67 sayılı kararıyla genel olarak düzenlenen “Verici Tesislerinin Enerji Hatlarından Faydalanmak İsteyen Kurum ve Kuruluşlara İmzalatılmak Üzere Düzenlenen Tip Protokol ve Eki Ücret Tarifesine” istinaden hat katılım payı ve bakım işletme masrafının, elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişi kurum ve kuruluşlara imzalatılacak olan ve koşulları taraflarınca belirlenen protokoller kapsamında kurumlarına ödenmesinin yasal bir zorunluluk olduğunu, davalı tarafın bu zorunluluğa uymadığını, bu nedenle fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla 8.856,46.-TL’nin 04/07/2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, zamanaşımı nedeniyle de davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, bozma ilamı uyarınca tüm dosya kapsamına göre; dava konusu enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığına dair delil bulunmadığı, davalının savunması karşısında enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığının ispat yükünün davacı üzerinde olduğu ve davacının bu hususu ispat edemediği, davacının bakım ve onarım bedeline yönelik talebinin reddine karar verilmesi gerektiği, faiz yönünden davacının talebi ile bağlı kalınarak kabul edilen miktarın avans faizini geçmemek üzere reeskont faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; 5.612,00.-TL hat katılım payı KDV.si ve dava tarihinden itibaren avans faizini geçmemek üzere reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 287,54 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.