YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/14777
KARAR NO : 2013/6959
KARAR TARİHİ : 20.03.2013

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 89/1, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarıncamahkumiyet.
Tebliğname Düşünce : Onama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 61/8. maddesi nazara alınmaksızın belirlenen birim gün üzerinden artırım ve indirimler yapıldıktan sonra ceza tayini gerektiği gözetilmeksizin arttırım ve indirimin ay üzerinden yapılması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ceza miktarına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1- Sanığın olay günü sevk ve idaresindeki otomobille meskun mahalde gündüz saatlerinde tek yönlü 8 metre genişlikteki yolda ışıklı yaya geçidinde annesi ile birlikte yürüyen 1997 doğumlu mağdura çarparak basit şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, sanık tam kusurlu olsa da mağdurda meydana gelen yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek derecede olduğu dikkate alındığında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden sanığa asgari haddin çok üzerinde temel ceza tayin edilerek teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,
2- Sanığın sevk ve idaresindeki … ile ışık kontrollü yaya geçidinde, kırmızı ışık ihlali yaparak mağdura çarpması şeklinde gelişen olayda bilinçli taksirin unsurları oluştuğu halde 5237 sayılı TCK’nın 22/3. maddesinin uygulanmaması,
3- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün belirtilen sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince ceza yönünden kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.