YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/16695
KARAR NO : 2013/8468
KARAR TARİHİ : 03.04.2013

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 89/1, 89/2-b, 22/3, 62, 52, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Dosya kapsamından sanığın, müştekinin zararlarını karşılamadığı anlaşıldığından, tebliğnamede, zarar hususunda tarafların beyanları alınmadan karar verildiğine ilişkin, bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiş, olay tarihinde saat 09:00 sıralarında, gündüz vakti, yerleşim yeri sınırlarında, sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet ile yayalar için ayrılmış kaldırım üzerinde geri manevra yaparken, kaldırım üzerinde sanığın aracına arkası dönük olarak yürümekte olan müştekiye çarpması şeklinde meydana gelen olayda, mahkeme tarafından sanığın, eylemini bilinçli taksirle işlediğinin kabulünde bir isabetsizlik görülmemekle;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Mağdurun yaralanmasına ilişkin doktor raporu dikkate alındığında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak temel ceza tayin edilerek teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmesi,
2-Sanık hakkında tayin edilen para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında CMK’nın 232/6. maddesine aykırı olarak uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi,
3- TCK’nın 61/2. maddesi dikkate alındığında, sanık hakkında tayin edilen temel ceza belirlendikten sonra, ilk olarak bilinçli taksir nedeni ile TCK’nın 22/3. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, ilk olarak suçun temel şekline ilişkin nitelikli halin oluşması sebebiyle TCK’nın 89/2-b maddesi gereğince artırım yapılması,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.