YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/17385
KARAR NO : 2013/9585
KARAR TARİHİ : 11.04.2013
Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle Yaralama
Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 89/1, 89/2-b, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ve katılan vekilinin sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
05/03/2009 tarihli kaza tespit tutanağında da belirtildiği üzere, sanığın sevk ve idaresindeki otobüsle, gündüz vakti, meskun mahal, orta refüj ile bölünmüş, tek yönlü yolda seyir halindeyken, ilk geçiş hakkı araçlara ait olmasına rağmen, karşıdan karşıya geçmeye çalışan mağdur yaya …’e orta refüje çıkmak üzereyken çarması sonucu meydana gelen olayda, sanığın aşamalarla verdiği, mağdurun araçların arasından aniden önüne çıktığına ilişkin beyanlarıda dikkate alındığında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve sanığın olayda kusurlu olup olmadığının kesin olarak tespiti bakımından, Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi’nden veya Teknik üniversitelerin konu ile ilgili kürsülerinden seçilecek öğretim üyeleri ya da Karayolları uzmanlarından oluşacak bilirkişi heyetinden alınacak rapor sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,
Kabule görede de;
Her ne kadar sanık tali kusurlu olsa da; iki sınır arasındaki temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, olayda mağdurun vücudunda 4. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanması, maddede öngörülen cezanın üst sınırı da nazara alınmak suretiyle adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına göre uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığa asgari hadden ceza tayini,
Kanuna aykırı olup, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme ugun olarak BOZULMASINA, 11/04/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.