YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/18678
KARAR NO : 2013/9934
KARAR TARİHİ : 15.04.2013

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç :Taksirle Yaralama
Hüküm :5237 sayılı TCK’nın 89/1, 3-b, 62, 50, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar ve sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1)Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanıkların tali kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanıkların taksirinin yoğunluğu ve katılanın hayati tehlike geçirip, vücut fonksiyonlarını 6 derece etkileyecek kemik kırığı ve organ işlev kaybına yol açacak şekilde yaralandığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi,
2) TCK’nın 89/1. maddesi gereğince sanıklar hakkında hapis cezasının tercih edilmiş olması karşısında, aynı Kanunun 50/2. maddesine göre hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanıkların ve sanıklar müdafinin kusur durumuna ve eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi sırasında TCK’nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan “kastın yoğunluğu” kıstasının gerekçe olarak gösterilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün belirtilen sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, belirtilen hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklara verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkralarından “kastın yoğunluğu” ibaresinin çıkartılmasına, hükümlerdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükümlerin isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.