YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2012/20192
KARAR NO : 2013/11140
KARAR TARİHİ : 24.04.2013

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 89/1,3-b, 22/3. maddeleri uyarıncamahkumiyet.
Tebliğname Düşünce : Bozma

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 61/2. maddesine aykırı olarak, 5237 sayılı TCK’nın 22/3. maddesinin aynı Kanunun 89/1. maddesi gereğince temel ceza belirlendikten sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, sanığın ehliyetsiz olarak, meskun mahalde, dosya içerisindeki bilirkişi raporuna göre de 2,32 promil alkollü olarak, yolcu indirmekte olan toplu taşıma aracı ile kaldırım arasından, aracın sağından geçmek suretiyle, bilinçli taksirle yaralamaya neden olduğu olayda, olası kastın unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede bu yönde bozma öneren görüşü iştirak olunmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1- Sanığın olay tarihinde sürücü belgesiz ve 232 promil alkollü olarak kullandığı motosikletle meskun mahalde gece saat 22.00 sularında, iki yönlü kuru asfalt düz yolda giderken durak dışı yolcu indiren minibüsün sağından geçerken minibüsten inen mağdura çarparak nitelikli yaralanmasına neden olduğu olayda, sanık tam kusurlu kabul edildiği halde, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden sanığa asgari hadden temel ceza tayini,
2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan “failin kastının yoğunluğu” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.