YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/20002
KARAR NO : 2014/1703
KARAR TARİHİ : 28.01.2014

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/1-2-b-e, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın idaresindeki araçla sola dönülmez işaret levhasına rağmen kavşakta sola dönüp karşıdan gelen mağdurun önünü kapatması sonucu gerçekleşen kazada; bilinçli taksir nedeniyle cezanın arttırılmaması ve mağdurun hayati tehlike de geçirip kemik kırığına da maruz kalmış olması karşısında üst sınıra yakın temel ceza tayin edilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07.07.2009 tarih, 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı gibi taksirli suçlar açısından temel cezanın tayininde TCK’nın 61/1. maddesindeki suçun işlenmesinde kullanılan …, failin güttüğü amaç ve saik ile kastın yoğunluğu gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi;
Kanu aykırı olup, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,
Hüküm fıkrasının 1. bendinden; “suçun işlenmesinde kullanılan …, kastın yoğunluğu ve failin güttüğü amaç ve saik” ibarelerinin çıkartılması suretiyle, hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.