YARGITAY KARARI
DAİRE : 12. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2016/728
KARAR NO : 2017/4195
KARAR TARİHİ : 22.05.2017

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi
Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
Hüküm : 6.683 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın
davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Tazminat talebinin dayanağı olan Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/161 Esas – 2013/20 Karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinde; soruşturma aşamasında davacının tutuklanmasına dair karara yapılan itirazın Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesince incelenerek itirazın reddine ve tutukluluk halinin devamına karar verildiği dikkate alındığında, Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin tazminat konusu işlem ile ilişkili olup tazminat davasına bakamayacağı gözetilmeyerek 5271 sayılı CMK’nın 142/2. maddesine aykırı davranılması,
Kabule göre de;
1- 29.05.1957 tarih ve 4-16 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği üzere, ait olduğu davada hüküm altına alınması gereken vekalet ücretinin, yargılama giderleri kapsamında olduğu ve asıl davadan bağımsız olarak dava konusu yapılamayacağı ve davacı tarafça ibraz edilen serbest meslek makbuzu üzerindeki vekalet ücreti miktarının beraat kararının verildiği tarihte geçerli olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde belirlenen maktu vekalet ücreti miktarından düşük olduğu dikkate alınarak maddi tazminat hesabında nazara alınamayacağının gözetilmemesi,
2- Yasal faizin davacı tarafın talebine uygun şekilde davacının ilk olarak gözaltına alındıktan sonra serbest bırakıldığı tarih olan 12.04.2011 tarihinden itibaren verilmiş olmasına karşın bu tarihin tutuklama tarihi olarak belirtilmesi suretiyle duraksamaya neden olunması,
Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.