YARGITAY KARARI
DAİRE : 13. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2006/8337
KARAR NO : 2006/10974
KARAR TARİHİ : 04.07.2006

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı idarenin kendisine 1982 yılında 49 yıllığına taşınmaz irtifak hakkı tesis ettiğini, davalıya karşı açtığı dava sonunda 1998 yılı irtifak bedelinin 250.948.325 TL; 1999 yılı irtifak bedelininde 414.064.735 TL. olarak belirlendiği, 4531 sayılı yasa gereğince 2000 yılı kirasının %25, 2001 yılı kirasınında %10 oranında artırılmasının gerektiğini, davalıya 1998 yılında depo olarak 1.429.389.000 TL ödediğini, bu paranın mahsubundan sonra 2000,2001 ve 2002 yıllarının kira bedelinin tespitine karar verilmesini istemiştir.
Davalı davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece, 2000 yılı kirasının 517.580.919 TL 2001 yılı kirasınında 569.339.011 TL olduğunun tespitine karar verilmiş; davalının temyizi üzerine dairemizde bozulmuş, bozmaya uyulduktan sonra bu kez 2000 yılı kirasının 517.580.919 TL olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı bu davasında davalıya karşı Tuzla Asliye Hukuk Mahkemisinde 15.12.1998 tarihinde açtığı dava sonucunda 1998 yılı kirasının 250.948.325 TL 1999 kirasının da 414.064.735 Tl olarak belirlendiğini ileri sürüp, devam eden sonraki üç yılın kira bedelinin tespitini istemiştir. Getirtilip incelenen Tuzla Aliye Hukuk Mahkemesinin 2002/37 esas sayılı dava dosyasından her iki dosyanın taraflarının da aynı olduğu, davacının 1998 ve 1999 yıllarına ait kira parasının tespitini istediği, bilahare 15.3.2003 tarihinde verdiği dilekçesiyle de davalının 1998-2002 kira yıllarına ait istenilen kira parasını ödediğini, dolayısıyla davanın reddine karar verilmesini istemiş; mahkemecede talep doğrultusunda açılan dava reddedilmiş ve hüküm kesinleşmiştir. Davacı bu davasına konu ettiği 2000 ve devam eden yıllara ait kira paralarını davalının talep ettiği miktar doğrultusunda ödediğini böylece borcunun kalmadığını kabul ettiğine göre kesinleşen mahkeme hükmüde gözetilerek artık kira parasının tespitini isteyemez. Hal böyle olunca mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.
SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 4.7.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.