YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/13292
KARAR NO : 2013/4695
KARAR TARİHİ : 18.04.2013

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık …’un yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme suçu ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan da dava bulunduğunun kabulü ile bu suçtan mahkûmiyetine dair Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.07.2009 gün ve 2006/406 Esas, 2009/273 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Oluşa ve dosya içeriğine göre, kayden 01.05.1989 doğumlu olan ve aşamalarda sanıktan şikâyeti bulunmayan mağdurenin, rızası dahilinde 2002 yılından 05.01.2006 tarihine kadar sanıkla gayri resmi olarak karı koca hayatı yaşadığının anlaşılması karşısında, mağdurenin 15 yaşını tamamladığı 01.05.2004 tarihine kadar olan eylemlerinin ırza geçme ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunu oluşturduğu, bu tarihten sonraki eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nın 104. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturup şikâyette bulunmaması nedeniyle sanığa atılı suçlarda suç tarihinin 01.05.2004 olarak kabulünün gerektiği, mahkemenin buna göre lehe aleyhe kanun değerlendirmesi yaparak hüküm kurduğu gözetilerek tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Sanık hakkında ırza geçme suçundan kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde;
Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelenmesine gelince;
Oluşa ve iddianame içeriğine uygun olarak sanığın işlediği kabul olunan reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunun 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu,suç tarihi olan 01.05.2004 tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık haklarındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 18.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.