YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/1623
KARAR NO : 2011/6339
KARAR TARİHİ : 30.12.2011

Cinsel taciz suçundan sanık …’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Karapınar Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 29.01.2007 gün ve 2006/292 Esas, 2007/20 Karar sayılı hükme karşı sanık ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz istemlerinin reddine dair aynı Mahkemece verilen 09.02.2007 ve 06.03.2007 tarihli Ek Kararlarının sanık ve Üst Cumhuriyet Savcısı, 29.01.2007 tarihli asıl hükmün ise katılan vekili tarafından süresi içinde Yargıtayca incelenmesi istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
21.07.2004 günlü Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3/B maddesi ile değişik CMUK.nın 305/1. maddesi uyarınca 5237 sayılı TCK.nın 105/1 ve 52. maddelerine göre tayin olunan 320 TL’den ibaret adli para cezasına ilişkin hüküm cezanın tür ve miktarına göre kesin nitelikte olup temyizi kâbil olmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, ayrıntıları Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009 gün ve 2009/2-43 Esas 2009/56 sayılı kararında açıklandığı üzere Üst Cumhuriyet Savcısının suçun vasfına yönelik temyizinin kabulü gerektiğinden, mahkemenin 06.03.2007 tarihli temyiz isteminin reddine dair Ek Kararı kaldırılarak incelemenin sanık ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz istemleriyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen, sanığın temyiz isteminin reddine dair Ek Karar ile dosya içeriğine ve hükmün gerekçesine göre, suç vasfına yönelik temyiz istemleri de yerinde görülmediğinden Üst Cumhuriyet Savcısının ve sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ve temyiz talebinin reddi kararının ayrı ayrı ONANMASINA, 30.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.