YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/2112
KARAR NO : 2012/3417
KARAR TARİHİ : 26.03.2012
Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve ırza geçme suçlarından sanık …’ın; kaçırıp alıkoyma suçuna katılmaktan sanık …’ın bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair … 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.04.2006 gün ve 2005/379 Esas, 2006/118 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık … müdafii ve sanık … tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
Sanıklar haklarında verilen 30.04.2004 gün ve 2003/212 Esas, 2004/97 Karar sayılı hükümlerin sanık … müdafii tarafından temyiz edildiği, sanık … hakkındaki hükmün ise temyiz edilmeksizin kesinleştiği gözetilmeden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından dosyanın lehe kanun değerlendirmesi için iadesi sonrası duruşma açılarak yargılamaya dahil edilen sanık … hakkında yeniden kurulan hükmün yok hükmünde olması nedeniyle temyize hak kazandırmayacağından, sanık …’ın temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi gereğince reddiyle, incelemenin sanık … hakkında verilen hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:
Sanık hakkında 765 sayılı TCK.nın 31 ve 33. maddelerinin uygulanmaması, bu durum infaz safhasında göz önüne alınabileceğinden bozma sebebi yapılmamıştır.
Delillerle iddia, savunma ve duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle sanık … hakkında ırza geçme suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,
Sanık … hakkında reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan verilen hükme yönelik temyize gelince;
Oluşa uygun kabule göre, sanığa yüklenen reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunun 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 12.01.2002 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322. ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 26.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.