YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/3344
KARAR NO : 2013/4171
KARAR TARİHİ : 09.04.2013

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık …’in yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu ve diğer atılı suçtan mahkûmiyetine dair Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.10.2007 gün ve 2006/443 Esas, 2007/329 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesinin 21.11.2006 tarihli raporunda mağdurede akut posttramvatik stres bozukluğu belirtilerinin mevcut olduğu ve ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmiş olması karşısında; ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.04.2011 gün ve 2011/56 Esas, 2011/76 sayılı Kararında açıklandığı üzere; mağdurun olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığının Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulunun teşekkülüne göre oluşturulmuş içinde çocuk psikiyatristi de bulunan bir heyetten rapor alınarak sonucuna göre sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, mağdurede önceden zeka geriliği bulunduğu ve bu nedenle olay nedeni ile ruh sağlığının bozulduğunun kabul edilemeyeceği şeklinde tıbbi olmayan gerekçelerle TCK.nın 103/6. maddesinin uygulama dışı bırakılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak TCK.nın 53/1-c maddesindeki haklardan kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, aynı haklardan kendi altsoyu dışındakiler bakımından ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, kendi altsoyu dışındakileri ayrı tutmaksızın 53/1.c maddesindeki haklardan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına hükmedilmesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanarak, hükümlerde yer alan 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin uygulamasına ilişkin bölümlerin hükümlerden çıkartılarak, yerlerine “sanığın 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre, 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibareleri eklenmek suretiyle eleştiri dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.