YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2019/3749
KARAR NO : 2020/4162
KARAR TARİHİ : 20.10.2020

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen kısmen re’sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Mağdurun aşamalardaki anlatımlarında eylemin bir kez sanığın evinde gerçekleştiğini belirttiği gözetildiğinde, tanık … ile mağdurun duruşmada dinlenerek eylemin kaç kez olduğunun tespit edilmesinden sonra olayda 5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesinin uygulama koşullarının bulunup bulunmadığının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Dosya içerisinde bulunan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 27.06.2011 günlü raporunda mağdur hakkında olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan travma sonrası stres bozukluğunun tespit edilip, bu sebeple ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin ek mütaalanın bulunduğu gözetildiğinde, dava dosyasının Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna gönderilerek mağdurun ruh sağlığındaki bozulmanın, sanıklardan hangisinin veya ayrı ayrı her ikisinin de eylemlerinden kaynaklanıp kaynaklanmadığına dair ek rapor alındıktan sonra 5237 sayılı TCK’nın 103/6. maddesinin tatbiki gerekip gerekmediği hususunun belirlenip buna göre lehe kanun değerlendirmesi yapılması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,
Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re’sen de temyize tabi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.