YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2006/14956
KARAR NO : 2006/16291
KARAR TARİHİ : 27.12.2006

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 15.04.2005 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12.09.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar … ve … tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
K A R A R
Dava, Türk Medeni Kanunun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.
Mahkemece davacı parseli yararına 1140 ve 1138 parseller üzerinden krokide B ve C harfleri ile gösterilen yerlerden geçit tesis edilmiş,
Hükmü 1138 ve 1140 parsel malikleri temyiz etmiştir.
Davacının maliki olduğu 1141 parselin genel yolla bağlantısının bulunmadığı bu haliyle mutlak geçit ihtiyacı içerisinde olduğu sabittir.
Geçit hakkı kurulması davaları özünü komşuluk hukuku ilkelerinden alır. Komşuluk hukukunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi bu tür davalarda özenle gözetilmeli, bir taraf yararına işlem yapılırken diğer tarafın hakları da olabildiğince korunmalıdır.
Somut olayda; davalılara ait 1138 parselin 650, 1140 parselin ise 715 m2 yüzölçümünde olduğu görülmektedir. Kurulan geçitle 1138 parselden 72.10 m2, 1140 parselden ise 41.67 m2 lik … geçit yerine terk edildiğinden, esasen yüzölçümü az olan bu parsellerin daha da küçülmesine neden olunmuş, böylece fedakarlık denkleştirilmemiş, aksine fedakarlığın neredeyse tamamı bu parseller maliklerine yüklenmiştir. Oysa çizilen krokiden 1137 parselin D harfli bölümünün geçit alternatifi olduğu, bundan ayrı 1142 ve 1143 parsellerden de davacının geçit ihtiyacının karşılanabileceği izlenmektedir.
Bu durumda mahkemece, 1142 ve 1143 parsel malikleri hakkında dava açmak üzere davacıya uygun bir süre verilmeli, anılan parsel maliklerinin savunmaları da saptandıktan sonra yerinde yeniden keşif yapılarak davacının geçit ihtiyacı 1137, 1142 ve 1143 parsellerde veya bu parsellerin ortak sınırlarında saptanacak güzergahlarda aranmalıdır. Bu yönler göz ardı edilerek esasen yüzölçümü az olan davalılar parselinden geçit tesis edilmesi suretiyle fedakarlığın denkleştirilmesi kuralına uygun düşmeyecek biçimde davanın kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.
SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.12.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.