YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2007/14917
KARAR NO : 2007/15775
KARAR TARİHİ : 10.12.2007

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi
Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 6.3.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 8.5.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma talebi pul yokluğu nedeniyle reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
K A R A R
Dava, Türk Medeni Kanunun 747. maddesine göre geçit hakkı kurulması istemi ile açılmıştır.
Davalı, uygun geçit yerinin 25 parselden sağlanabileceğini, açılan davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece bilirkişinin 10.10.2006 tarihli krokisinde A harfi ile gösterdiği 22 parselden davacının maliki olduğu 35 parsel yararına geçit tesis edilmiştir.
Hükmü, davacı ve davalı 22 parsel maliki temyiz etmiştir.
1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davacının bütün, davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.
2-Kuşkusuz geçit davaları taşınmaz mülkiyetine sınırlama getiren bir irtifak hakkıdır ve özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak uygun geçit yeri saptanırken tarafların subjektif dileklerine bakılmaması gerekir. Denilebilir ki; geçit davalarında istekte bulunan davacının dava konusu taşınmaz üzerinde tam bir tasarruf yetkisi yoktur. Komşuluk hukukundan kaynaklanan bu gibi davalarda fedakarlığın denkleştirilmesi genel bir kuraldır. O yüzden mahkemenin uygun geçit güzergahı belirlerken 20 parsel sayılı taşınmazın durumunu da gözetmesi, uygun alternatifi 20 ve 22 parsellerin ortak sınırında araması düşünülmelidir.
Mahkemece yapılması gereken iş, davacıya 20 parsel maliki aleyhine de dava açma olanağı vermek, açılacak davayı eldeki dava ile birleştirmek, geçit yerini 20 ve 22 parsellerin ortak sınırında aramak olmalıdır.
Değinilen yönün göz ardı edilmesi doğru değildir.
Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.
SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının bütün, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2. bent uyarınca davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın iadesine, 10.12.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.