YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2007/8430
KARAR NO : 2007/10786
KARAR TARİHİ : 27.09.2007
MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.06.1998 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı şirketler vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
_K A R A R_
Davacı, adına kayıtlı 161 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısının bulunmadığını belirterek 251 ve 252 parsel sayılı taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.
Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar 2473 parsel maliki davalı … San. Tic. Ltd. vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 4.5.2004 tarih ve 2004/1254 E. 3659 K. Sayılı ilamı ile; usul eksikliği nedeniyle bozulmuş, ayrıca kabule göre de; geçit verilen taşınmazdaki sistemin zarar görmemesi için yolun ne şekilde yapılması gerektiğinin açıkça belirlenmemesi ve geçidin İstanbul –Ankara karayoluna bağlanmasının uygun olup olmadığının Karayolları Genel Müdürlüğünden sorulmadan hüküm kurulmasının doğru olmadığı da belirtilmiştir.
Mahkemece uyulan bozma ilamı doğrultusunda anılan usul eksikliği giderilerek, davanın kabulüne, 251, 252 ve 2473 parsel sayılı taşınmazlardan geçit hakkı tesisine karar verilmiş, hükmü davalı ….San. ve Maden Ltd. Şti.ve davalı … San. Tic. Ltd. Şti. vekilleri temyiz etmiştir.
Mahkemece Karayolları Genel Müdürlüğüne yazılan ilk müzekkereye verilen cevapta “ 161 parselin devlet yoluna bağlantı yapmasının uygun görülmediği” belirtilmiş, ikinci müzekkereye verilen cevapta ise; “eğer 2473 parsel nolu taşınmaz üzerine inşa edilmiş olan … Beton Fabrikasının 2918 sayılı yasa gereği alınmış izin belgesi varsa 161 parselin bu bağlantı yolunu kullanarak Ankara-İstanbul devlet yoluna çıkmasında Bölge Müdürlüğünce sakınca görülmediği” bildirilmiştir. Konu hakkında izin verecek kurum Karayolları Genel Müdürlüğü olup, keyfiyetin belediyeden sorulması doğru değildir. Dosyada bulunan 27.11.2006 tarihli kroki örneği müzekkereye eklenerek 2473 parsel ve üzerinde kurulu tesis için doğrudan Ankara – İstanbul karayolundan yararlanma için bir izin alınıp alınmadığı sorulmalı ve izin verildiğinin bildirilmesi halinde öngörülen yerden 161 parsel sayılı taşınmaz için de geçidin uygun olup olmayacağı sorulmalıdır. Olumsuz yanıtın alınması halinde 2473 parselin güneyinden Ankara-İstanbul karayoluna ulaştığı anlaşılan tali yolun geçit bakımından uygun olup olmadığı araştırılmalı ve bu düşünceden hareketle 2473 parselin batı sınırı boyunca 161 parsele ulaşacak bir güzergahın geçit için uygun olup olmayacağı da bilirkişiye incelettirilmelidir. Tüm bu incelemeler neticesinde yine de önceki hükümde belirlenen yerden geçide karar verilecek olursa; parsel üzerinde var olduğu belirlenen raylı sistemin çalışmasını engellemeyecek bir güzergahın hangi tedbirlerle kurulacağı hüküm yerinde gösterilmelidir.
Tüm bu hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile karar verilmiş olması doğru görülmemiş, hüküm bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 27.9.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.