YARGITAY KARARI
DAİRE : 14. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2010/10271
KARAR NO : 2010/10164
KARAR TARİHİ : 11.10.2010
MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi
Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 25.10.2007 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.09.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı … vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
K A R A R
Davacılar 17 parsel sayılı taşınmaz lehine, 39 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı tesisini istemişlerdir.
Davalı davanın reddini, reddedilmediği takdirde müşterek sınırdan geçit kurulmasını istemiştir.
Mahkemece davanın kabulüne 17 sayılı parsel lehine, 39 sayılı parsel aleyhine 8.6.2009 tarihli keşif raporunun eki krokide “…” harfi ile gösterilen 58.03 metrekarelik yerden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.
Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacıların maliki olduğu 17 sayılı parselin yola bağlantısı bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içerisinde olduğu anlaşılmaktadır.
Geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit yeri, davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalı, en az zarar görecek olan taşınmazlara yöneltilmeli geçit genişliği bilirkişi görüşü alınarak (emsaline göre 2,5-3 m.) olark belirlenmelidir.
Bu nedenle dava dışı 174 ada 7 parsel sayılı taşınmaz maliki hakkında harcı da verilerek usulüne uygun dava açılarak bu dava ile birleştirildikten sonra yeniden keşif yapılarak davalı 39 parsel sayılı taşınmaz ile dava dışı 174 ada 7 parsel sayılı taşınmazın müşterek sınırları üzerinden geçit kurulmasının daha uygun olup olmayacagğı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.
Açıklanan bu yönler gözden kaçırılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.
SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 11.10.2010 tarihinde oy birliği ile karar verildi.