Yargıtay Kararı 15. Ceza Dairesi 2011/19237 E. 2013/3488 K. 26.02.2013 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 15. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2011/19237
KARAR NO : 2013/3488
KARAR TARİHİ : 26.02.2013

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi
SUÇ : Güveni Kötüye Kullanma
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Somut olayda; katılanın cezaevine girmesi nedeniyle, kendisine ait 5 adet cep telefonunu hatları ile birlikte ailesine verilmesi için sanığa teslimini avukatından istediği, katılanın avukatının, cep telefonlarını sanığın ve katılanın ortak tanıdığı olan …ye verdiği, …in kendisinde bulunan yine katılana ait 2 adet cep telefonu ile birlikte toplam 7 adet cep telefonunu sanığa teslim ettiğinin dosya içerisindeki tutanaktan anlaşıldığı, katılanın telefonlarını istediği zaman kendisine iade edilmediğini, bu nedenle sanıktan şikayetçi olduğunu beyan ettiği, sanığın ifadesinde; abisi olan …’ın telefonları katılana cezaevinden çıktıktan sonra geri verdiğini belirtmesi karşısında,
Gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması açısından, taraflar arsında suç konusu olan 7 adet cep telefonunun, imei numaralarının tesbiti ile sim kartlarının adına kayıtlı olduğu kişiler belirlenerek, cep telefonlarının teslim edildiğinin iddia edildiği tarihi kapsayan HTS kayıtları istenmek suretiyle bu kayıtlar incelenerek telefonları kimlerin kullandığı araştırılıp sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği halde yazılı şekilde eksik inceleme ile mahkumiyetine karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı kanunun 8/1.maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.