YARGITAY KARARI
DAİRE : 15. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/19339
KARAR NO : 2015/32323
KARAR TARİHİ : 16.12.2015

Tebliğname No : 15 – 2012/21831

MAHKEMESİ : Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 01/12/2011
NUMARASI : 2010/381, 2011/324
SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, katılanlar D.. A.. vekili, F.. F.. vekili ile sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Sanığın, 02/01/2012 tarihinde tebliğ edilen kararın, süresinden sonra 20/02/2012 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, sanığın temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2-Sanık hakkında katılanlara yönelik nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;
a)Dolandırıcılık suçunun yönünden, nüfus müdürlüğünün maddi varlığı olan nufüs cüzdanı kullanmak suretiyle işlenmiş olmasına göre, TCK 158/1-d bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
b)Sanık hakkında resmi evrakta sahtecilik suçu yönünden, sanığın, katılan F.. F.. ve Denizbank için aynı sahte belge ile iki farklı bankayı mağdur etmesi karşısında, mağdur sayısınca cezalandırılması yerine, sanığın zincirleme resmi belgede sahtecilik suçundan yazılı şekilde ceza verilmesi,
c)Sanık hakkında, katılan F.. F..’a yönelik, mahkumiyet hükümlerinin gerekçesinde, 5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının 230. maddesine uygun biçimde, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi, bunun nitelendirmesinin yapılması, katılan tarafın iddialarının gerekçeli karara yazılması gerekirken, kararda anılan hususlar değerlendirilmeden gerekçesiz hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141, CMK.nun 34, 230 ve CMUK. nun 308/7. maddelerine aykırı davranılması,
Kabule göre de;
5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi ve 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi’nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden bu yönde de değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,
Kanuna aykırı olup, katılanlar vekillerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.