YARGITAY KARARI
DAİRE : 16. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/1555
KARAR NO : 2015/3990
KARAR TARİHİ : 13.11.2015

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi
Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt
adına suç işleme
Hüküm : TCK’nın 220/6. ve 314/3. maddeleri yollamasıyla
314/2, 221/4, 62, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1.
maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1- Ceza Genel Kurulunun 27.06.2006 tarih ve 2006/172-168 ve 23.01.2007 tarih ve 2006/143-2007/8 sayılı kararları çerçevesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca yaptığı bozma etkisi gösteren ve mevcut temyiz sürecini sonlandıran iade işlemi üzerine önceki hükmün bozularak tamamen ortadan kalktığı, iade sonrası verilen kararın ise yeni bir hüküm
niteliğinde olduğu dikkate alınmaksızın mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde açık olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere göre sanığa isnat edilen ve suç oluşturduğu kabul edilen eylemin karar yerinde gösterilmesi ve bu hususun gerekçeye yansıtılması gerektiği de gözetilmeden, gerekçeden yoksun şekilde önceki karara atıfta bulunularak hüküm kurulması suretiyle, Anayasanın 141, CMK’nın 34, 230. maddelerine muhalefet edilmesi,
Kabul ve uygulamaya göre de;
2- Silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil üyesi olduğu kanıtlamayan sanığın TCK’nın 314/3, 220/6. maddelerine uygun biçimde örgüt adına terör örgütünün propagandasını yapma suçlarından mahkumiyet hükmü kurulup hükmün açıklanmasının ertelenmesine karar verilmesine göre, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile 3713 sayılı Kanunun 7. maddesine eklenen 4. fıkra hükmü uyarınca bu maddenin 2. fıkrasında tanımlanan suçu örgüt adına işleyenler hakkında TCK’nın 220. maddesinin altıncı fıkrasında tanımlanan suçtan dolayı ceza verilemeyeceği nazara alınıp, sanığın sabit olduğu kabul edilen fiilin suç olma özelliğini devam ettirdiği de gözetilerek CMK’nın 223/4. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.