YARGITAY KARARI
DAİRE : 17. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/12705
KARAR NO : 2014/16691
KARAR TARİHİ : 24.11.2014

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı … A.Ş. vekili, davalı … vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın 27/09/2010 tarihinde müvekkilinin sürücüsü olduğu motosiklete çarparak müvekkilinin yaralanmasına ve motosikletin hasarlanmasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek, araç hasarı ve iş göremezlik tazminatı olarak 3.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalı …’den tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı … vekili, kazada davacının kusurlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Davalı … vekili, davacının kaza yaptığı motosikletin malikinin dava dışı kişi olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, kazada davalı sürücü…’in tam kusurlu olduğu, davacının sürekli iş göremezlik halinin bulunmadığı, iyileşme süresinin 20 gün olduğu gerekçesiyle 533,33 TL geçici iş göremezlik tazminatı ile 450,00 TL araç hasar bedelinin davalılardan, 4.000,00 TL manevi tazminatın davalı …’den tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı
… A.Ş. vekili, davalı … vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1)HMK’nun geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK’nun 427.maddesinde öngörülen temyiz sınırı 01.01.2013 tarihinden itibaren 1.820 TL’ne çıkarılmıştır. Davacı tarafın maddi tazminat talebinin 983,33 TL kısmı kabul edilmiş olup, maddi tazminata ilişkin hüküm davalılar yönünden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 1.6.1990 gün 3/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da karar verilebileceğinden davalı…A.Ş vekilinin tüm ve davalı … vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.
2)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere, özellikle uzman bilirkişice düzenlenen tazminata ilişkin raporun hükme esas alınmasında, ayrıca manevi tazminatın takdirinde 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47. maddesindeki (6098 sayılı TBK m. 56) özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı … vekilinin manevi tazminata ilişkin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
3)Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.
Davacı tarafın dava dilekçesinde manevi tazminatın davalı …’den tahsilini talep ettiği, mahkemece de manevi tazminatın davalı …’den tahsiline karar verildiği halde, manevi tazminatın reddedilen kısmı yönünden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T’nin 10/4. maddesinde belirtildiği gibi manevi tazminat davasının, maddi tazminat veya parayla değerlendirilmesi mümkün diğer taleplerle birlikte açılması durumunda; manevi tazminat açısından vekalet ücretinin ayrı bir kalem olarak hükmedilmesi gerekirken, reddedilen manevi tazminat üzerinden kendisini vekille temsil ettiren davalı … yararına ayrı bir kalem vekalet ücretine hükmolunmaması doğru görülmemiş ise de, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HMK’nın geçici 3/2 maddesi delaletiyle
HUMK.’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle açıklanan nedenlerle davalı…(…) … A.Ş vekilinin tüm ve davalı … vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz isteminin kararın kesin olması nedeniyle REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı … vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı … vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 4 nolu fıkrasına c bendi olarak “Reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’nin 10/1,2,4 maddeleri gereğince 480,00 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalı …’a verilmesine” şeklinde bent eklenmesine, hükmün bu hali ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 17,98 TL fazla alınan temyiz peşin harcının temyiz eden davalı… A.Ş’ne geri verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı …’a geri verilmesine 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.