YARGITAY KARARI
DAİRE : 19. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2007/9283
KARAR NO : 2008/2754
KARAR TARİHİ : 21.03.2008

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av…. gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
– K A R A R –

Davacı vekili, taraflar arasında 03.12.2004 tarihli direkt satış noktası sözleşmesi imzalandığını, davalının taahhütlerini yerine getirmeyerek başka firmalara ait mal bulundurması ve satması nedeniyle 08.09.2005 tarihli ihtarname keşide edildiğini, ihtardan olumlu sonuç alınamadığını ve 03.10.2005 tarihinde sözleşmenin feshedildiğini ileri sürerek 1.000.-USD. ve 25.718.50.-YTL.nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, husumetin müvekkili şirkete yöneltilemeyeceğini, takibin 4054 sayılı Kanunun 4. maddesine aykırı olduğunu, müvekkilinin sözleşme hükümlerine aykırı davranışı bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre davalının sözleşmeye aykırı davranması nedeniyle davacının sözleşmeyi fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacının müracaatı üzerine verilen 04.07.2000 tarih, 03-25/260-142 sayılı Rekabet Kurulu Kararı’nın 11. maddesinde incelenen “Satış Noktası Sözleşmeleri”nde yer alan bayilerin anlaşma konusu ürünleri veya benzerlerini üçüncü kişi ya da firmalardan hiçbir şekilde almayacaklarına, rakip firmaların ürettikleri rakip ürünleri işyerlerinde bulundurmayacaklarına, bunların satışını yapamayacaklarına ilişkin hükümlerin 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun’un 4. maddesine aykırı olduğu, bu nedenle aynı Kanun’un 8. maddesi çerçevesinde bu anlaşmalara menfi tespit verilmesinin mümkün olmadığı belirtilmiştir. Mahkemece cafe işleten davalı yönünden anılan maddenin uyuşmazlığa etkisi üzerinde durulmadan ve karar yerinde tartışılmadan yazılı gerekçeyle davanın reddinde isabet görülmemiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 21.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.