YARGITAY KARARI
DAİRE : 19. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2009/93
KARAR NO : 2009/8996
KARAR TARİHİ : 07.10.2009
Mahkemesi :Asliye HukukMahkemesi
Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-KARAR-
Davacı vekili, müvekkili şirketin daha önce depo olarak kullandığı bölümü ütü- paket kullanım amaçlı faaliyete geçirmek için 05.11.2006 tarihinde …’a başvuruda bulunduğunu, 21.11.2006 tarihinde … yetkililerince işyerinde kullanılan sayaçlarda yapılan kontrol sırasında tespit olunan eksikliklerin bir tutanakta bildirilmesi sonrası ayrıca kaçak elektrik kullanım tutanağı düzenlendiğini, ancak müvekkili şirkette kaçak elektrik kullanımının söz konusu olmadığını, ek tüketim faturası olarak tahakkuk ettirilen 18.462.00 YTL cezaya itiraz ettiklerini, bir sonuç alamadıklarını iddia ederek borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili cevabında, davacı şirket ile 27.11.2000 tarihinde abonelik sözleşmesi yapıldığını, 21.11.2006 tarihinde davalı kurum elemanlarınca yapılan kontrolde harici bir hattın varlığının tespit edildiğini, davacının iddia ettiği gibi tutanağa haberi olmadan bir not düşülmesinin söz konusu olamayacağını, kaçak elektrik tutanağında davacı şirket yetkilisinin imzasının da bulunduğunu, ayrıca kontrol sırasında sayaç üzerinde mevcut mühründe farklı olduğunun tespit edildiğini, bunun da sayaca müdahale edildiğini gösterdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre 28.11.2006 tarihli 1.295.65 YTL tutarlı kaçak elektrik fatura bildiriminin usul ve mevzuat esaslarına uygun olarak düzenlendiği, taraflar arasındaki ihtilafın kaçak elektrik kullanım fatura bedeli olan 1.295.65 YTL asıl alacak tutarı haricinde “geriye dönük ek tüketim faturası” tanzimine dair şartların mevcut olup olmadığı noktasında toplandığı, 93 nolu mührün ölçü para kapağında bulunduğu, bu durumun davalı kurumun savunmasında da belirtildiği, savunmada ayrıca sayaç mühürlerinin davacı şirketin aboneliğinin ardından 01.12.2000 tarihinde sayacın mühürleme işleminin yapıldığı ve ilgili tutanakta gerekli kontrollerin yapılarak 303 nolu pens ile mühürlendiğinin belirtildiği, bu ifade itibariyle 303 nolu pense ait sayaç mührü ile para üzerinde varlığı saptanan 93 nolu pense ait mührün yerlerinin farklı olduğunu teyit etmesi itibariyle mühür farklılığından söz etme olanağının ortadan kalktığı, her ne kadar pano üzerinde varlığı saptanan 93 nolu mührün sahte olduğuna dair somut bir kanıt bulunmamakla
birlikte bir an için bu durumun doğruluğu düşünüldüğünde bu usulsüzlüğün her ay düzenli olarak yapılan endeks okuma işlemi sırasında çıplak gözle ilk bakışta anlaşılabilmesinin mümkün olacağı ve dolayısıyla geriye dönük bir yıllık sürede aylık okuma işlemlerinde görülememiş olmasını açıklayan bir değerlendirme bulunmadığından anılan süre zarfında doğru bilgi ve belgelerin bulunmadığı kabul olunarak ek tüketim faturasının iptalinin gerektiği ve davacının 16.017.30 YTL ek tüketim faturasından borçlu olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-Davacı vekilinin temyizine gelince, menfi tespit davası devam ederken davacı yanca yapılan ödemeler yönünden İİK.’nun 72. maddesi uyarınca davanın istirdata dönüşeceği gözetilmeden ve mahkemece bu konuda bir değerlendirme yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.
SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin harçların istek halinde iadesine, 07.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.