YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2010/14
KARAR NO : 2010/2512
KARAR TARİHİ : 03.02.2010

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanık …’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 179/2, 62/1, 50/1-a, 52. maddeleri gereğince 500,00 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın sabıkasında bulunan Karapınar Sulh Ceza Mahkemesinin 09/11/2004 tarihli ve 2004/61 esas, 2004/262 karar sayılı erteli ilâmının aynı Kanun’un 51/7. maddesi uyarınca aynen infazına dair KARAPINAR SULH CEZA Mahkemesinin 24/05/2006 tarihli ve 2006/75 esas, 2006/153 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 14.12.2009 gün ve 2009/14347-70475 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.12.2009 gün ve 2009/289762 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Tüm dosya kapsamına göre; mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 95/2. maddesinin karşılığının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 51. maddesinde düzenlendiği, anılan maddede ise erteli para cezalarının infazı konusunda bir hüküm bulunmaması ve Karapınar Sulh Ceza Mahkemesinin 09/11/2004 tarihli ve 2004/61 esas, 2004/262 karar sayılı kararı ile verilen erteli cezanın para cezası olması karşısında, sanığın aleyhine olacak biçimde aynen infaz kararı verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
5237 sayılı Yasada, erteli para cezalarının aynen infazına ilişkin düzenleme bulunmadığı halde sanık hakkında Karapınar Sulh Ceza Mahkemesince verilen erteli ağır para cezasının aynen infazına karar verilmesi karşısında, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (KARAPINAR) Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 24.05.2006 gün ve 2006/75-153 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 4.fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, hükümde yer alan, “Karapınar Sulh Ceza Mahkemesince verilen 09.11.2004 gün ve 2004/61 Esas, 2004/262 sayılı erteli ilamın TCK.’nın 51/7. maddesi uyarınca aynen infazına” ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılmasına, tecilli mahkumiyetin infazına yer olmadığına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 03.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.