YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/16385
KARAR NO : 2013/28747
KARAR TARİHİ : 04.12.2013

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Mühür bozma, Karşılıksız yararlanma
HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-)Sanık hakkında mühür bozma suçundan kurulan 16.02.2012 tarihli beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 26.07.2012 tarihinde 6352 sayılı Yasanın geçici 2.maddesinin 2.fıkrası uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine iade edilmesine dair verilen kararın sadece elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükümle ilgili olduğu, daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan temyiz başvurusunun geçerli olduğu, bu nedenle mühür bozma suçu yönünden verilen ikinci hükmün hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla;
Mühür bozma suçundan sanığın beraatına ve duruşmalarda kendisini bir vekille temsil ettiren sanık lehine 1200 TL vekalet ücreti ödenmesine dair 16.02.2012 tarihli karara yönelik katılan vekilinin 23.03.2012 tarihli temyiz istemi üzerine yapılan incelemede;
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
2-)Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Katılan kurumun zararını tazmin etmiş olan sanık hakkında, 6352 sayılı Yasanın geçici 2.maddesinin 2.fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, esastan inceleme yapılarak yazılı şekilde sanığın beraatına karar verilmesi ve sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,
T.C.
YARGITAY
2. Ceza Dairesi
TÜRK MİLLETİ ADINA
Y A R G I T A Y İ L A M I
5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 6352 sayılı Yasanın geçici 2/2. ve 5271 sayılı CMK’nın 223/4-a maddeleri uyarınca sanık hakkında CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.