YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2014/29340
KARAR NO : 2014/24786
KARAR TARİHİ : 28.10.2014
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK’nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme isteğini inceleme yetkisi, bu taleple birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olup, bu konuda mahkemece verilen eski hale getirme ve temyiz isteminin reddine dair 12.06.2012 tarihli ek kararın hukuki geçerlilikten yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Yasa’nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır. 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 6099 sayılı Yasa’nın 9. maddesi ile değişik 35. maddesinin 2. fıkrasında ise; “adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” hükmüne yer verilmiştir.
Somut olayda, sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın sorgusunda bildirdiği ve aynı zamanda adres kayıt sisteminde kayıtlı olan adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak sanığın adresten ayrılarak taşındığına dair şerh verilerek iade edilmesi üzerine, bu kez aynı adreste Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca 09.01.2012 tarihinde kararın tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın sorgusunda bildirmesi nedeniyle bilinen son adresi olan adrese çıkartılan tebligatın tebliğ imkansızlığı nedeniyle tebliğ edilemeden iade edilmesi üzerine, sanığın adres kayıt sistemindeki adresinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun Tebliğ İmkânsızlığı ve Tebellüğden İmtina başlıklı 21. maddesine 6099 sayılı Yasa’nın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında belirtildiği şekilde; “tebliğ memurunca tebliğ olunacak evrakın, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta
amir veya memurlarına imza karşılığında teslim edilerek ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmak suretiyle tebliği gerekirken, Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre kapıya yapıştırılmak suretiyle adres kayıt sistemindeki adresinde yapılan gerekçeli karar tebliği geçersiz olduğundan, sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;
Yakınanın ikametinin önünde kilitli halde park halindeki otomobilin sol ön kapısını tornavida yardımı ile kanırtarak açıp, otomobili düz kontak yöntemiyle çalıştırmak suretiyle çalan sanığın hırsızlık eyleminin TCK’nın 142/1-b maddesindeki “kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık” suçuna uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa’nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması her iki bentteki cezanın alt ve üst sınırlarının aynı olup, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.