YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/10539
KARAR NO : 2021/11789
KARAR TARİHİ : 09.06.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
I) Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanıkların temyiz istemlerinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
II) Sanık … hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Tanık …’ın beyanına göre; 04.11.2013 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 05.11.2013 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
III) Sanıklar … ve … hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma, sanık … hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1- Hüküm tarihinde aynı yargı çevresinde bulunan Giresun E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanık …’nın duruşmaları takip etmek istediğini belirtmesine rağmen, hükmün açıklandığı 29/01/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,
2- Tanık …’ın soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, eşinin 04.11.2013 günü saat 23:30 sıralarında sanık … ile iki kişiyi olay yeri yakınında gördüğünü belirttiği, sanık …’nın da eylemin gece gerçekleştiğini savunduğu, UYAP’tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre suç tarihinde gece vaktinin saat 17:23’de başladığı ve bu nedenle hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,
3- Sanık …’ın, yakalama üzerine savunmasının alındığı 13/01/2016 tarihli duruşmada katılanın zararını karşılamaya hazır olup kendisi ile uzlaşmak istediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; katılandan, suç nedeniyle oluşan zarar miktarı da sorulup, gerektiğinde ödeme yeri de belirlenmek suretiyle sanık …’a makul bir süre içerisinde zararı tazmin etme imkanı sağlanıp sonucuna göre sanıklar hakkında TCK’nın 168/2. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,
4- Sanık … hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan düzenlenen iddianamede sevk maddesi olarak yazılmadığı halde ek savunma hakkı verilmeden TCK’nın 119/1-c maddesi ile artırım yapılması suretiyle CMK’nın 226. maddesine aykırı davranılması,
5- Tanık …’ın beyanına göre; 04.11.2013 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 05.11.2013 olarak yazılması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde sanıklar hakkında hırsızlık suçu bakımından 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 09/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.