YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/11545
KARAR NO : 2021/12995
KARAR TARİHİ : 24.06.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık …’ın 10/02/2016 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK’nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay’ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 17/02/2016 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek; sanık …’in yokluğunda verilen kararın, öncelikle sanığın kovuşturma aşamasında ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine MERNİS şerhi bulunmaksızın tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre 11/01/2016 tarihinde yapılan tebliğ işleminin geçersiz olması karşısında, sanık …’ın öğrenme üzerine sunduğu 10/02/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;
Sanık … hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1- Sanık … ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen temyiz dışı diğer sanık …, bir başka olaydan sonra yakalandıklarında, sanık …’ın mağdur …’dan çaldıkları keçiyi emaneten bıraktıkları sanık …’ın ikametini gösterdiği ve bu şekilde suça konu keçinin bulunarak mağdura iadesinin sağlandığının anlaşıldığı olayda, diğer sanık … hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği halde, iadeye açıkça karşı duruşu bulunmayan sanık … hakkında TCK’nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,
2- Sanık …’un adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Adıyaman Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/153 esas, 2005/287 karar sayılı kararına konu kasten öldürme suçunu işlediği sırada sanığın on sekiz yaşını tamamlamadığı, 5237 sayılı TCK’nın 58/5. maddesi hükmüne göre anılan karar nedeniyle sanığın mükerrir sayılamayacağı, sanığın suç tarihi itibariyle de adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas olabilecek bir mahkumiyet kaydının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK’nın 58/6. maddesi gereğince sanık … hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,
3- 24/10/2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanık …’ın eylemine uyan TCK’nın 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanık …’ın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.