YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/20510
KARAR NO : 2022/1755
KARAR TARİHİ : 09.02.2022

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık …’nin 16/08/2017 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK’nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay’ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 20/10/2017 tarihli, 2015/979 Esas, 2015/1192 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek; sanık …’nin yokluğunda verilen kararın, sanığın son bilinen adresine MERNİS şerhi bulunmaksızın tebliğe çıkarılması gerektiği gözetilmeden, sanığın MERNİS adresinde 29/12/2015 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapılan karar tebliği işleminin geçersiz olması nedeniyle sanık …’nin temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanıkların suça konu aracı çaldıktan 3 gün sonra kolluk görevlilerince aracı kullanırken görüldükleri, sanıkların araçla kaçıp kaza yaptıktan sonra yakalandıkları, aracın hasarlı olarak soruşturma aşamasında katılanlara teslim edildiği, sanıkların kovuşturma aşamasında araçtaki zararı giderdiklerinin anlaşıldığı olayda, katılanlardan kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızalarının bulunup bulunmadığı sorulup, sonucuna göre TCK’nın 168/2-4. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, katılanlardan rızaları sorulmadan yazılı şekilde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 09/02/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.