YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/21646
KARAR NO : 2021/22223
KARAR TARİHİ : 22.12.2021
Suç eşyasının kabul edilmesi suçundan sanık …’ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 165 ve 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 1.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, cezalarının anılan Kanun’un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine dair Denizli 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/05/2007 tarihli ve 2006/452 esas, 2007/223 sayılı kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 24/03/2010 tarihli ve 2010/1202 esas, 2010/5098 karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine, yeniden yapılan yargılama sonucunda sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 165 ve 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 1.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetime tabi tutulmasına ilişkin Denizli 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2012 tarihli ve 2010/165 esas, 2012/806 sayılı kararının 05/12/2012 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 28/02/2016 tarihinde kasıtlı olarak işlediği suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hakkındaki hükmün açıklanmasına, 5237 sayılı Kanun’un 165 ve 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 1.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Denizli 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/10/2018 tarihli ve 2018/33 esas, 2018/115 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 13/07/2021 gün ve 2434-2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/09/2021 gün ve 2021/94449 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 165. maddesi kapsamındaki suç eşyasının kabul edilmesi suçunun, kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e gereğince 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresine tabi olduğu nazara alındığında, zamanaşımını kesen son işlem olan sanığın mahkeme huzurunda savunmasının alındığı 14/02/2007 gününden, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklandığı 16/10/2018 tarihine kadar geçen 11 yıl 8 ay 2 günden, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 05/12/2012 tarihi ile denetim süresi içerisinde işlenen suçun suç tarihi olan 28/02/2016 tarihleri arasında geçen 3 yıl 2 ay 23 günlük durma süresi çıkarıldığında, 8 yıl 5 ay 9 gün geçmiş olduğu cihetle, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin karar tarihi itibariyle tamamlandığı anlaşıldığından, 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesindeisabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Sanık …’ın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 165. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımının (hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 05.12.2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının, kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 28.02.2016 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenmekle; buna göre oluşan günlük durma süresi de dikkate alındığında) ilk mahkumiyet karar tarihi olan 03/05/2007 ile hükmün açıklandığı 16/10/2018 tarihi arasında gerçekleştiği gözetilmeden, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (DENİZLİ) 7. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen, 16.10.2018 tarihli ve 2018/33 E., 2018/115 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; açılan kamu davasının, CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, hükmolunan cezanın kaldırılmasına, 22/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.