YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/779
KARAR NO : 2021/8661
KARAR TARİHİ : 20.04.2021
Hırsızlık suçundan sanık …’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 35 ve 62. maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2016 tarihli ve 2014/78 esas, 2016/161 sayılı kararının 08/04/2016 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içinde 04/08/2016 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 35 ve 62. maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin anılan Mahkemenin 30/09/2019 tarihli ve 2019/37 esas, 2019/303 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 13/11/2020 gün ve 12630-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/01/2021 gün ve 2020/107395 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Bina içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçundan sanık …’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 35 ve 62. maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2016 tarihli ve 2014/78 esas, 2016/161 sayılı kararının 08/04/2016 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içinde 04/08/2016 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 35 ve 62. maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin anılan Mahkemenin 30/09/2019 tarihli ve 2019/37 esas, 2019/303 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.
Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, suç tarihinden sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 63. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesi uyarınca hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde verilecek cezanın 1/2 oranında artırılması gerektiği, suç tarihinin anılan değişiklikten önce olması nedeniyle sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesi ile uygulama yapılırken arttırım oranının en fazla 1/3 oranına kadar yapılabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde 1/2 oranında artırım yapılması suretiyle yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan ve lehe olan 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi uyarınca “Hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar artırılır.” hükmü gözetilmeden, yazılı şekilde ½ oranında arttırım yapılarak fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (KÜÇÜKÇEKMECE) 10. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 30.09.2019 tarihli ve 2019/37 Esas, 2019/303 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl hapis cezasından, aynı Kanunun 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında arttırım yapılarak 2 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 35. maddesi gereğince 3/4 oranında indirim yapılarak 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 5 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu ceza miktarı üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 20/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.