YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/7874
KARAR NO : 2023/1418
KARAR TARİHİ : 22.03.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 11.04.2016 tarih, 2016/4856 Esas sayılı iddianamesi ile, sanık hakkında şikâyetçinin evine girerek kimlik, ehliyet, banka kartları gibi eşyaların yanında aracına ait anahtarı da çaldıktan sonra sokakta park halinde olan aracı çaldığı iddiasıyla 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 116/1, 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.
2.Büyükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2016/596 Esas, 2016/1022 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d, 62, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına; konut dokunulmazlığının ihlâli suçunda ise, TCK’nın 116/1, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği lehe hükümlerin uygulanmadığına, delil yetersizliği nedeniyle şüpheden sanık yararlanır ilkesinin gözetilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Şikâyetçinin evine girilerek kimlik belgeleri, ehliyet, banka kartları yanında aracının anahtarının çalındığı, sokakta park hâlinde olan aracının da anahtar kullanılarak çalındığı, yaklaşık 2 ay sonra terk hâlde bulunan aracın plakalarının sahte plaka ile değiştirildiği, şaşe numarasından şikâyetçiye ait olduğunun belirlendiği, sahte plakalar üzerinden sanığın parmak izinin tespit edildiği anlaşılmıştır.
2. Sanık; oto yıkamacıda çalıştığını, arkadaşı olan …’ın iş yerine gelerek arabasını yıkattığını ve kendisini aynı araçla eve bıraktığını, parmak izinin bu nedenle araçta bulunduğunu savunmuştur.
3.Tanık … hem soruşturma hem de kovuşturma aşamalarındaki beyanlarında; sanığı tanımadığını, 34 plakalı bir araç kiralamadığını, olayla ilgisinin olmadığını belirtmiştir.
IV. GEREKÇE
1. 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
2.Sanığın şikâyetçinin evinden diğer eşyalarla birlikte aracın anahtarını çaldığı ve bu anahtarı kullanarak aracı da çaldığı somut olayda, parmak izlerinin bulunması, parmak izlerinin bulunmasına ilişkin savunmasının tanık beyanı ile doğrulanmaması karşısında; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, hakkında TCK’nın 62. maddesinin uygulandığı ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçunda ayrıca TCK’nın 50. maddesi hükmünün de uygulandığı, sanığa TCK’nın 142/2-d maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanındığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Büyükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2016/596 Esas, 2016/1022 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.