YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/8270
KARAR NO : 2023/850
KARAR TARİHİ : 23.02.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizinin mümkün olmadığı, söz konusu hükmün doğrudan verilen 2.000,00 TL adli para cezası olduğu belirlenmiştir.
Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sanık hakkında … Cumhuriyet Başsavcılığının 10.09.2015 tarih ve 2015/4868 Esas sayılı iddianamesiyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 123/1, 116/4, 151/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. … Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/574 Esas, 2016/242 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kişilerin huzur ve sukununu bozma suçundan beraat, 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 52. maddeleri uyarınca doğrudan 2.000,00 TL ve 116/4, 62, 51. maddeleri uyarınca 10 ay erteli hapis cezasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi, kararı temyiz ettiğine ilişkindir
III. OLAY VE OLGULAR
1.Sanık ile katılan …’ın daha önce 7 yıl gayrı resmi olarak yaşadıkları, 2015 yılı Ocak ayında katılanın isteği ile ayrıldıkları, katılanın, ayrılıktan sonra doğan çocuğunun babasının sanık … olduğuna ilişkin sözler söylediğini öğrenen sanığın olayı açıklığa kavuşturmak amacıyla telefonla katılanı birkaç kez aradığı, sanıkla görüşmek istemeyen katılanın telefonundan görüşmeyi engellediği, katılanın oğlu olan ve babası ile birlikte yaşayan görgü tanığı …’in olay günü sanıktan kendisini annesinin evine götürmesini istemesi üzerine sanığın tanık … ile birlikte olay günü gece vakti katılanın yaşadığı siteye giderek katılan tarafından istenmediği halde evine girmeye çalıştığı, bu esnada kapıdaki sinekliği yırtarak zarar verdiği, sanığın alınan savunmasında atılı suçlamayı tevil yollu ikrar ettiği belirlenmiştir.
2. Katılanın ve benzerlik gösteren tanığın beyanları dosyada yer almaktadır.
3. Sanığın güncel adli sicil kaydı dosyada bulunmaktadır.
IV. GEREKÇE
A-Sanığın mala zarar verme suçuna yönelik temyiz sebebinin incelenmesinde,
14.04.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz istemi reddedilmiştir
B-Sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli suçuna yönelik temyiz sebebinin incelenmesinde ise,
Sanık hakkında TCK’nın 116/4, 151/1, 123/1. maddelerinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme ve kişilerin huzur ve sukununu bozma suçlarından kamu davası açıldığı, mahkemenin temyiz kapsamı dışında bulunan kişilerin huzur ve sukununu bozma suçundan beraat, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkûmiyet hükmü kurduğu, suç tarihinde uzlaşma kapsamında olmayan mala zarar verme suçu ile uzlaşma kapsamında olan konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı, ancak hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, CMK’nın 253/3. fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresi madde metninden çıkarılmakla mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, atılı konut dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden usulüne uygun uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.
V. KARAR
1. Gerekçe bölümünde (A) paragrafında açıklanan nedenle sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, REDDİNE,
2. Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 23.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.