YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/9138
KARAR NO : 2023/1431
KARAR TARİHİ : 22.03.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/193 E., 2015/337 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakameleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Erciş Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 27.02.2015 tarihli ve 2014/2982 soruşturma numaralı iddianame ile, BİM mağazasına giren sanığın buradan 75,00 TL değerinde gıda maddesi çalması eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 53. maddelerinin uygulanması istemiyle dava açılmıştır.
2.Erciş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.09.2015 tarihli ve 2015/193 Esas, 2015/337 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 142/2-h, 145 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyizi, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1.Olay günü BİM mağazasına gelen sanığın 75,00 TL değerinde gıda malzemesi alarak parasını ödemeden marketten ayrıldığı tespit edilmiştir.
2.CD inceleme tutanağına göre, sanığın olat günü saat 15.44’te BİM markete geldiği, raflardan bazı ürünler alarak kasadan geçirmeden ve parasını ödemeden poşetine koyduğu, kasiyere bir şeyler söyleyerek ürünlerle marketten ayrıldığı tespit edilmiştir.
3.Markette kasiyer olarak çalışan tanık E.S.S.’nin dinlenilmesinde, sanığın poşetinin içinde kasadan geçirilmeyen ürünler olduğunu fark edince, sanığa “bu ürünlerin parasını ödemeyecek misin” dediğini, sanığın da işsiz olduğunu, işe girince para getireceğini söylediğini ve marketten ayrıldığını, tanık tek başına olduğu için sanığa karşı gelemediğini, ancak durumu hemen müdüriyete bildirdiğini beyan ettiği belirlenmiştir.
4.Sanık savunmalarında ürünlerin parasını dalgınlıkla ödemediğini, hırsızlık amacının olmadığını söylemiştir.
IV. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
2. 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10.maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53.maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
3. Gerekçeli kararın başlık bölümünde katılan olarak belirtilen ….’nin katılma talebinde bulunmadığı, müşteki olarak belirtilen …’nin ise şikâyetçi olmadığı tespit edilerek, gerekçeli kararda ….’nin suçtan zarar gören, …’nin ise mağdur olarak yazılması gerektiği, bu hususun mahallinde düzeltilebilir maddî hata olarak değerlendirildiği tespit edilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Erciş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.09.2015 tarihli ve 2015/193 Esas, 2015/337 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.