YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/11556
KARAR NO : 2022/21532
KARAR TARİHİ : 26.12.2022

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2018 tarihli, 2016/566 Esas ve 2018/667 Karar sayılı kararı ile hükümlü …’ın hırsızlık suçundan 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, verilen bu karara karşı sanık tarafından istinaf başvurusu yapılması üzerine dosyanın gönderildiği Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 21.01.2019 tarihli, 2018/2845 Esas ve 2019/150 Karar sayılı ilamıyla hükümlünün istinaf başvurusunun esastan reddine Yargıtay’da temyizi kabil olmak üzere karar verildiği, karara karşı yapılan temyiz başvurusu üzerine dosyanın Yargıtay’a gönderildiği, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 10.06.2019 tarihli, 2019/7086 Esas ve 2019/8636 Karar sayılı kararı ile sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği, hükümlünün yerel mahkemeye 05/11/2019 tarihinde yeniden yargılanma talebinde bulunması üzerine Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesince dosyanın yeniden ele alındığı ve yerel mahkemenin 25.06.2021 tarihli, 2016/566 Esas ve 2018/667 Karar sayılı ek kararı ile hükümlünün hırsızlık suçundan 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mala zarar verme suçundan 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu ek karara karşı sanık tarafından yasa yoluna başvurulduğu ve daha önce Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen dosya hakkında verilen ek karara karşı temyiz yasa yolu açık olduğu ve hükümlünün ek karara yönelik süresinde yapmış olduğu itirazının temyiz başvurusu niteliğinde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;
Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2018 tarihli 2016/566 Esas ve 2018/667 Karar sayılı mahkumiyet kararının hükümlü tarafından istinafı ve temyizi üzerine hükmün 10.06.2019 tarihinde kesinleştiği, hükümlü tarafından psikolojik rahatsızlığının bulunduğu belirtilerek yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunulduğu, Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.01.2020 tarihli, 2016/566 Esas sayılı ek karar ile yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verildiği ve duruşmalı inceleme neticesinde yapılan araştırmadan sonra hükümlü hakkında, cezai ehliyetini etkiler nitelikte akıl hastalığı bulunmadığının anlaşılması karşısında, Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/09/2018 tarihli, 2016/566 Esas ve 2018/667 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 323/1. maddesi gereğince aynen onaylanmasına karar verilmesi gerekirken, yeniden hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, hükümlünün temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının bütünüyle çıkarılarak yerine ”5271 sayılı CMK’nın 323/1. maddesi gereğince, Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/09/2018 tarihli, 2016/566 Esas ve 2018/667 Karar sayılı kararının aynen onaylanmasına ” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.