YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/14309
KARAR NO : 2023/53
KARAR TARİHİ : 10.01.2023
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. … 2. Çocuk Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2015/636 Esas, 2016/418 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 141 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2. … 2. Çocuk Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2015/636 Esas, 2016/418 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.06.2021 tarihli ve 2021/3898 Esas, 2021/13033 Karar sayılı kararı ile;
” Müştekinin aşamalarda aracın cam ve kapısının kilitli olduğunu, camını açık unutmadığını, aracını bulduğunda ön kapısının açık olduğunu beyan etmesi, olay yeri inceleme raporuna göre aracın kapı ve camlarda zorlama izi olmadığının belirtildiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK’nın 142/2-d maddesinde düzenlenen taklit anahtarla veya diğer bir aletle kilit açmak suretiyle hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,”
Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. … 2. Çocuk Mahkemesinin, 29.11.2021 tarihli ve 2021/392 Esas, 2021/526 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 1412 sayılı Kanun’un 326 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebepleri;
1.Suça sürüklenen çocuğun beraat etmesi gerektiği,
2. Takdiri ve lehe hükümlerin uygulanmaması,
İlişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde, saati belli olmayan bir zamanda, katılanın sokağa park ettiği arabasını kapı ve camlarda zorlama izi olmadan açarak içerisinden çantayı aldığı, aracın sağ ön kapısı açık halde müşteki tarafından bulunduğu, aracın açık olan sağ ön kapı dışında bulunan parmak izinin suça sürüklenen çocuğun parmak izi ile eşleştiği, katılanın 1.500,00 TL olduğunu beyan ettiği zararın karşılanmadığı tespit edilmiştir.
2. Suça sürüklenen çocuk soruşturma ve kovuşturma aşamasında, suçu ikrar etmiştir.
3. Katılan şikayetçi olup, zararının olduğunu ifade etmiştir.
4. 10.09.2015 tarihli olay yeri inceleme raporu dosya içerinde mevcuttur.
5. … Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenmiş 06.10.2015 tarihli ehliyet raporu ile sosyal inceleme raporu dava dosyasında mevcuttur.
6. 14.09.2015 tarihli ekspertiz raporu dosya içerisinde mevcuttur.
7. Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydı ve nüfus kayıt örneği dava dosyasına eklenmiştir.
IV. GEREKÇE
A. Beraat etmesi gerektiği,
Katılan aracını sağ ön kapısı açık vaziyette olaydan sonra bulduğunu beyan ettiği, 14.09.2015 tarihli ekspertiz raporuna göre aracın sağ ön kapısı dış yüzeyinde bulunan iki adet parmak izinin suça sürüklenen çocuğa ait olduğunun tespit edildiği ve suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğini ikrar etmesi karşısında, eylemin sabit olduğu belirlenmekle, suça sürüklenen çocuk hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
B. Takdiri ve lehe hükümlerin uygulanmaması yönünden,
Mahkemenin suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince indirim yaptığından, kararda bir hukuka aykırılık bulunmamıştır. 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin altıncı fıkrası (c) bendi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulanmasında, zarar karşılanmadığı için kanunî engel bulunduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Erteleme hükümleri bakımından ise, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının daha lehe olan 5235 sayılı Kanun’un 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca zorunlu olması sebebi ile de adli para cezasına çevrildiğinden gerekçenin yerinde, yeterli ve kanunî olduğu anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle … 2. Çocuk Mahkemesinin, 29.11.2021 tarihli ve 2021/392 Esas, 2021/526 sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
10.01.2023 tarihinde karar verildi.