YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/1722
KARAR NO : 2023/1936
KARAR TARİHİ : 11.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2021/835 E., 2022/170 K.
SUÇ : Kamu malına zarar verme
HÜKÜM : Beraat
İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/6593 Esas, 2022/15799 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.12.2022 tarihli ve 2-2022/63023 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İTİRAZ SEBEPLERİ
5271 sayılı Kanun’un 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete’de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Kanun’un 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi nedeniyle, somut olayda, 5271 sayılı Kanun’un temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkanının bulunmadığı, temyiz süresinin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesine göre bir hafta olduğu, incelemeye konu son karar tarihi 15.03.2022 olmakla birlikte bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce dosyanın Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle katılan vekilinin, usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik onuncu günde gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu ve bu nedenle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle onama ilâmının kaldırılmasına ve katılan vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi talebine ilişkindir.
II. GEREKÇE
20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı Kanun’un 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay incelemesinden geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Kanun’un 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında; 15.03.2022 tarihli kararda temyiz süresinin yokluğunda verilen taraf için (katılan vekilin yokluğunda) tebliğ tarihinden itibaren bir hafta olduğu da belirtildiği hâlde; 21.03.2022 tarihinde tebliğ edilen hükmü 31.03.2022 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından katılan vekilinin temyiz isteminin süresinde olmadığının anlaşılması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.
III. KARAR
1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,
2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/6593 Esas, 2022/15799 Karar sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA,
3.Denizli 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2021/835 Esas, 2022/170 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.