YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/5841
KARAR NO : 2023/1611
KARAR TARİHİ : 30.03.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 09.11.2022 tarihli ve 2021/22550 Esas, 2022/15689 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.12.2022 tarihli ve KD-2021/5234 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İTİRAZ SEBEPLERİ
Sanık hakkında kurulan hükümlere ilişkin bozma ilâmının kaldırılması ile o yer Cumhuriyet savcısının , 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 310. maddesi uyarınca hükmü karar tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz etmesi gerektiği hâlde bu süre geçtikten sonra 16.01.2020 tarihinde temyiz ettiğinden, 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin reddine karar verilmesi ve “Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır” eleştirisi yapılarak hükmün onanmasına karar verilmesi, talebine ilişkindir.
II. GEREKÇE
1.Sanık tarafından işlenen ve suç tarihi 29.05.2014 olan hırsızlık suçuna ilişkin yapılan yargılama sonucu, Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2015 tarihli ve 2014/417 Esas, 2015/77 Karar sayılı ilâmı ile sanığın mahkûmiyetine karar verildiği, kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 07.05.2019 tarihli ve 2018/13730 Esas, 2019/7584 Karar sayılı ilâmı ile bozma kararı verildiği, bozma üzerine yapılan yargılama sonucu Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.12.2019 tarihli ve 2019/307 Esas, 2019/747 Karar sayılı kararı ile sanığın tekrar mahkûmiyetine karar verildiği, kararın bu sefer de sanık ve üst yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 10.09.2021 tarihli ve 2021/5234 numaralı tebliğname ile üst yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin yasal temyiz sürenin aşılması nedeniyle reddine, sanığın temyiz isteminin de tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır eleştirisi yapılarak hükmün onanmasına karar verilmesinin talep edildiği, yapılan temyiz incelemesi neticesinde Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.11.2022 tarihli ve 2021/22550 Esas, 2022/15389 Karar sayılı bozma ilâmı ile gerekçeli kararın 13.01.2020 tarihinde yazılıp görüldüye gönderilmesi üzerine o yer Cumhuriyet Savcısının süresinde kararı temyiz ettiği kanaati ile tebliğnamedeki ret isteyen görüşe iştirak edilmeyerek, tekerrüre esas hükümlülük kaydı bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Yasa’nın 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği anlaşılmış ise de;
2. 10.12.2019 tarihinde kurulan hükmü 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesinde düzenlenen yasal bir aylık süreden sonra 16.01.2020 tarihinde temyiz eden üst yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiş.
3. Sanığın temyiz istemine ilişkin de tekerrüre esas hükümlülük kaydı bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Yasa’nın 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi hususunun aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmadığı belirtilerek dosya içeriğine göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmediğinden tekerrüre ilişkin anılan eleştiri ile birlikte sanık hakkında: hükmün onanmasına karar verilmesi gerektiğinden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR
1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,
2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.11.2022 tarihli ve 2021/22550 Esas, 2022/15389 Karar sayılı bozma ilâmının KALDIRILMASINA,
3. Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.12.2019 tarihli ve 2019/307 Esas, 2019/747 Karar sayılı kararının 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesinde düzenlenen yasal bir aylık süreden sonra 16.01.2020 tarihinde temyiz eden üst yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
4. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.12.2019 tarihli ve 2019/307 Esas, 2019/747 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.03.2023 tarihinde karar verildi.